Ku smutkowi stołecznych biegaczy drugi sezon cyklu biegów górskich Monte Kazura na Ursynowie nie dojdzie do skutku. "Niestety (to) nie żart. Normalnie nie mamy 'prądu' żeby wszystko przygotować na takim poziomie, żeby móc się pod imprezą podpisać" - informują organizatorzy cyklu na facebooku imprezy.

Poznaliśmy skład elity tegorocznej edycji łódzkiego klasyka. Zdaniem organizatorów, ma być to najsilniej obsadzony bieg w historii imprezy. Szczególnie, że w ramach imprezy rozegrane zostaną 35. Mistrzostwa Polski kobiet w maratonie.

Wśród anonsowanych zawodników jest aż dziewięciu z rekordami życiowymi poniżej 2:10:00. Najlepszym wynikiem może się pochwalić Kenijczyk Albert Kiplagat Matebor. Mający dziś 34 lata Kenijczyk w 2011 we Frankfurcie osiągnął czas 2:05:25. Rok temu w Rotterdamie zanotował czas 2:10:40, a w tym roku w Xiamen pobiegł 2:16:36.

Teoretycznie najgroźniejszym rywalem powinien być jego rodak Sylwester Kimeli-Teimet, który ma rekord życiowy o nieco ponad minutę gorszy (2:06:49). Jest to czas osiągnięty w 2008 w Seulu. Ostatni maraton w Paryżu pokonał w 2013 roku w czasie 2:08:15.

Na starcie zobaczymy też Kenijczyków, którzy znają już ulice polskich miast, w tym drugiego zawodnika 36. PZU Maratonu Warszawskiego Jonathan’a Kiptoo Yegoo. Wtedy finiszował z czasem 2:10:58. Dodajmy, że rekord życiowy Yegoo to 2:09:57 z 2008 roku z Rzymu.

W stawce DOZ Maratonu Łódzkiego z PZU ponownie znajdzie się ponownie Hassan Omangi Mokaye, który w ubiegłym roku finiszował na drugim miejscu z czasem 2:10:47, który do dziś jest jego rekordem życiowym.

Do rywalizacji na pewno będą chcieli się włączyć także Etiopczycy: Teferi Kebede Balcha z „życiówką” na poziomie 2:07:35, Dereje Tadesse Raya z najlepszym czasem w maratonie 2:08:46, czy też Dereje Yadete Woldegiyorgis - 2:09:51.

Biało-czerwone barwy wśród mężczyzn reprezentował będzie Yared Shegumo. Wicemistrz Europy w maratonie to ubiegłoroczny zwycięzca maratonu w Łodzi (2:10:41). Swój najlepszy czas Shegumo uzyskał w Warszawie w 2013 roku – 2:10:34.

O ile dla elity mężczyzn zawody w Łodzi to impreza jakich wiele w ciągu roku (choć nie wszystkie mogą się pochwalić taką pulą nagród), tak dla pań, a zwłaszcza dla Polek, DOZ Maraton Łódzki z PZU to jeden z najważniejszych startów sezonu. Jeśli nie najważniejszy. Na ulicach włókienniczego miasta rozegra się walka o medale Mistrzostw Polski.

Niestety pod nieobecność Karoliny Jarzyńskiej – Nadolskiej (ciąża), Iwony Lewandowskiej (startuje w Londynie) czy Olgi Ochal (startuje w Orlen Warsaw Maratonie), końcowe wyniki zmagań w Łodzi mogą pozostawić niedosyt. Jakkolwiek organizatorzy postarali się jednak zaprosić jak najsilniejsze biegaczki.

O złoto powalczą m.in. doświadczona Monika Stefanowicz (rekord życiowy 2:29:57 z 2003 roku z Berlina), Agnieszka Mierzejewska (2:33:36 z Düsseldorfu 2013) oraz Izabela Trzaskalska (2:39:26 – Maraton Warszawski A.D. 2014).

Faworytką numer jeden do zwycięstwa w biegu open pań jest Makda Harun, która legitymuje się rekordem życiowym 2:26:46 (Paryż 2012). W ubiegłym roku Etiopka osiągnęła w Houston czas 2:27:37.

Jeszcze dwie zapowiadane zawodniczki mają rekordy życiowe na poziomie 2 godzin i 27 minut. Jeśli więc któraś z naszych zawodniczek myśli nie tylko o złotym medalu, ale i o triumfie w Łodzi, musi być w formie na poziomie rekordu Polski. Ten od lat należy do Małgorzaty Sobańskiej - 2:26:08.

DOZ Maraton Łódzki z PZU rozegrany zostanie 19 kwietnia. Panie wyruszą na trasę 18 minut przed panami. Tyle bowiem wynosi różnica między rekordami Polski kobiet i mężczyzn. Szczegóły imprezy w naszym KALENDARZU IMPREZ.

Po rocznej przerwie i z nowościami do kalendarza imprez po

Wielu biegaczom nie wystarczają zwykłe zawody. Szukają imprez bardziej szalonych, pozwalających doznać ekstremalnych przeżyć. Dla takich właśnie śmiałków stworzono North Pole Marathon. W czwartek kolejna edycja. Wystartuje w niej 45 zawodników z 22 krajów, w tym z Polski. Będą się zmagać z temperaturami sięgającymi -40 stopni Celsjusza.

Karol Nowakowski, ekspert Festiwalu Biegów: Wśród biegaczy częste jest myślenie, że najlepszą drogą do poprawienia wytrzymałości organizmu jest po prostu zwiększenie liczby kilometrów w ciągu jednej jednostki (większa objętość).Dokładamy i dokładamy kilometry, licząc na cud. 

• zwiększenie objętości pojedynczej jednostki treningowej;
• w sposób dowolny i niemalże nieskończony manewrując intensywnością ćwiczeń/odcinków;
• skracaniem przerw wypoczynkowych;
• eliminując przerwy wypoczynkowe na odcinkach niskiej i średniej intensywności;
• zwiększając liczbę powtórzeń wykonywanych ćwiczeń lub serii;
• realizując ćwiczenia lub biegając odcinki w utrudnionych warunkach;
• zwiększając ilość dni treningowych w cyklu tygodniowym.

W metodyce treningu sportowego występuje wiele odrębnych podziałów i klasyfikacji wytrzymałości, które zależą od:

• czasu wysiłku – mierzona w sekundach, minutach, godzinach.
• przemian energetycznych – tlenowe, beztlenowe, mieszane.
• charakteru zangażowania układu mięśniowego - wytrzymałość statyczna i dynamiczna, a także lokalna i globalna.
• zaangażowania w wysiłek innych cech motorycznych - wytrzymałość siłowa szybkościowa, a także znane jest pojęcie skocznościowej.

Przyglądając się jednak praktyce szkolenia biegaczy długodystansowych, przydatny i najistotnieszy jest podział na trzy rodzaje wytrzymałości, które już same w sobie uwzględniają powyższe wskaźniki:

Wytrzymałość ogólna – charakteryzuje się intensywnością, która pozwala czerpać energię tylko z procesów tlenowych. Stąd często mówimy o wytrzymałości tlenowej czy bazie tlenowej, jako podstawie i fundamencie do pokonywania długich biegów ze spokojną i umiarkowaną intensywnością.

Podstawowe środki treningowe za pomocą których rozwijamy ogólną wytrzymałość biegową to: marsze, marszobiegi, rozbiegania, wybiegania, wycieczki biegowe, biegi ciągłe, bieg zmienne, crossy, biegi progresywne. W polskiej szkole biegowej: OWB1 (ogólna wytrzymałość biegowa na poziomie 1), OWB2, także niektóre formy tzw. zabawy biegowej oraz OWB3 – traktowane są jako forma treningu na pograniczu wytrzymałości ogólnej i specjalnej (swoisty łącznik).

Prędkości biegów uzyskiwanych na treningach są tu oczywiście mniejsze aniżeli prędkości startowe uzyskiwane na zawodach czy na treningach wytrzymałości specjalnej.

W głównej mierze powyższe środki treningowe są głównym determinantem kontynuowania wysiłków biegowych przez długi czas i są podbudową pod pracę na wyższych intensywnościach. Cechy tej wytrzymałości to niska i średnia intensywność ruchu, długi czas trwania, zwykle zachowana ciągłość pracy, spore zaangażowanie układu krążenia i oddechowego.

Nie bez znaczenia jest też poziom stężenia mleczanu we krwi - jest niski, poniżej 4 mmol/l, a dodatkowo możemy czerpać korzyści z przetwarzania kwasu mlekowego w dodatkowe źródło energii. Często mówi się o wysiłkach na tzw. progu mleczanowym LT – powyżej i poniżej progu, czyli w intensywności, po przekroczeniu której w sposób ciągły zaczynają dominować i pojawiają się już beztlenowe procesy dostarczania energii.

Skutecznym wskaźnikiem kontrolnym obciążeń w wytrzymałości ogólnej jest pomiar częstości skurczów serca (HR) – intensywność treningów od 60% do 80-85% liczone od tętna maksymalnego. Można też kierować się wspomnianym maksymalnym zużyciem tlenu VO2max – intensywność treningów od 50-55-80% VO2max. Oba te wskaźniki zależą jednak od wielu czynników, o których pisałem wcześniej, w tym przede wszystkim - wytrenowania.

Przed nami trzeci sezon Pereł Małopolski, czyli biegów górsko-przełajowych rozgrywanych w najpiękniejszych zakątkach regionu. Na początek impreza w Skale, czyli coś dla twardych biegaczy.

Kończy się proces Dżochara Carnajewa, który przeprowadził